Şiir Sarnıcı

UMUT
Şiir

UMUT


29a.jpg 5,27 MB
UMUT
Güncel Sanat Dergisi 11. Kaygusuz Abdal Şiir Yarışması Seçici Kurul Özel Ödülü
 
Beklentimin ucunda umman, umut garım 
Kaygımı diriltir sıska gül yapraklarında
Sağanak gölgeler her sabaha, kadim kalabalığım
Acılar tortusu kördüğüm, fren sesi raylarında 
Puslandıkça uzaklıklar, kurnazca daralır ufkum 
Benden yana ağmadı hiç, kantarın topuzu ne keder
Kaygı küpü, duvarı hunharca yıkılan her hücrem 
Olsun yaşamak ince iştir, durduk yere ağlanmaz ki…
 
Ne kalelerdi devraldığımız burçları insan manzarası
Ne güzel çocuklardı toz dumanda oyunsuz büyümüş
Yüce sevdaydı o, adını özgürlük koyduğumuz
Tutkuydu o, başarmakla yaşamayı bir koştuğumuz
Çeşitliliğin birlikteliğinde coştuğumuz yağız tenler
Çokluğun tekliğinde buluştuğumuz kuşetli trenler 
Demir alsa umut garından, başında kavak yelleri
Islak bir sabaha varır mı bahar mı bahar kokulu?
 
Nerede o çocuklar, kaleler, aşklar, beklentiler
Zamanı kurşuna dizen kusursuz kalabalıklar 
Hımbıl sesiyle yüklenir, sürtünür, yıkılır belleğim
Savunamam bu utancı, dört yandan vuran tipi var 
Tütsülü öykü, ağdalı inkâr, besleme sürüler
Ne insan ne yaşam ne ray ne gar ne de sen-ben
Değilse bir diğeri o değil; nedense ötekinin ötekisi
Tutulu yollar, her yol tek gişede son, kesik biletim.
Halay çeker harman yerinde, uzanmış mendili ciğerime
Var gitsin, kepçe kepçe yemekle tükenmez memleketim.
Onulmaz bir kere ölüm orucuna dadanmış aklım 
Olsun aşktan öte ne yükümüz var da yolumuzdan kalalım.
Hey bu gardan kalkan umut, ayaz mı kuru ayaza harman
Üzme, en dar zamanda bile sıkı aşklar yaşanır her zaman…  Ekim 2020 
312 görüntüleme
0 beğeni 0 yorum

Yorumlar

(0)

Yorum yapmak için giriş yapın

Giriş Yap

Henüz yorum yok. İlk yorumu siz yapın!