MASAL DAĞI

MASAL DAĞI

17. Yunus Emre Şiir Yarışması Üçüncülük Ödülü

Biraz mavi koysaydın ya avuçlarıma gözlerin gibi

Neresinden tutup aklımı asayım saçlarına

Benim suçum niye bu kadar büyük, insanı sevdimse

Yaşamak nasıl güzel olur, bunca ölüme karşın

Yoldaş olsun diye mi doğurdun beni, acılardan anne.

Dünyanın bütün gecelerini toplasam

Gündüzlere yer açabilir miyiz hiç gölgesiz

Pişirmiş zaman gözlerimi, kirpiklerim dağınık

Bakışlarım kavruk bak

Gökyüzünü üstüme örtsem sığmıyorum

Niye gökyüzünü bu kadar dar diktin anne.

Gözlerimden çiğdem gibi saçılan şu acılar

Nerede boynunu büküp bir aşka tanık olacaklar

Öyle derdin ya, yaşanacak aşkları acılar doğurur

Asır hırsızlığına soyunmuş şu haydutlar

Düşlerime göz dikmişler durduk yerde anne.

Artık son gece olsun bu, toplayıp kaldıralım masal dağına

Ellerin gibi sıcak, bakışın gibi kendinden menevişli

Rastlantıya bırakılmaz derdin güzel günler, yinelerdin

Alnından öpelim sabahların, bir kez daha, bir kez daha öpelim

Elden ele verelim bütün ışıkları, birlikte yürüyelim anne.

Varınca hani oraya, gülüşünü neresinden bölsem de

Alsan kalanlarımı yumuşacık kucağına

Üşüyorum, uymuyor en küçük parçam, sığmıyor işte

Düşüyorum tut elimden, düşüyorum işte

Ben toprak oldumsa olacağım kadar

Sözleştiğimiz gibi masal dağında

Son kez emzirip yeniden rahmine koy beni anne.

Şubat 2020

Şiir Sarnıcı