Şiir Sarnıcı (e-dergi) 29. Sayıya ulaştı. Ne var ki bu sayıdan sonra derginin yayımını dondurma kararı aldım. Derginin yayımını ileriki zamanlarda kaldığı yerden sürdürür müyüm, bunu ben de bilmiyorum. Şiir Sarnıcı (e-dergi), çıkış bildirisinde de belirtildiği üzere istenen hedefe ulaşamadı ve ulaşması da bu ortamda olası görünmüyor. Gelecek sayılar yayımlanmasa bile derginin geçmiş sayılarını, hem blok sayfalarından hem de WEB (siirsarnici.com) sitesinden istediğiniz her sayıya ulaşıp okuyabilir, paylaşabilir, indirip sayısal ortamda saklayabilirsiniz.

Okurlarımıza veda ederken En azından edebiyat tarihçilerine kolaylık olsun düşüncesiyle bazı saptamalara yer vereceğim.

Şiir Sarnıcı, Kasım 2019’da yayıma başladığında büyük bir heves ve beklentilere sahipti.

Çıkış Bildirisinde de belirtildiği gibi;

Genç yazar şairleri, yazın dünyasına kazandırmak ilk beklentileri arasındaydı.

Temiz bir dil, dış dünyanın uydurmalarından arındırılmış çağdaş bir anlayışla yazın dünyasına katkı sağlamaktı umudu.

Dünya şiir severlerini, özellikle Türkçenin lehçe ve ağızlarını konuşan bütün toplum yazar şairlerini bir platformda buluşturup kaynaştırmaktı diğer bir hedefi.

Tanzimat Edebiyatının son zamanlarında olduğu gibi sanat ve şiir üzerine görüş alışverişi yapmak, bilimsel düzeyde tartışmak, sanatın özellikle şiirin felsefesini açıp yayarak bir ekol yaratabilmekti en son amacı.

Uluslararası yayın yapan hakemli bir dergi olabilmekti büyüdüğünde… Ne var ki ülkemizdeki yazın ortamı bunlara izin vermeyecek kadar sıkıntılı dönemi yaşıyor.

Dergi, getiri kaygısından tamamen uzak, salt emek kapsamlı bir yayın olarak altı yıl yaşamını sürdürdü. Her şeyin bir sonu olduğu gibi bunca emeğin de bir sonu olmalıydı. Sonra gelecek kuşakların bayrağı devralması gerekiyordu ki bugün, çok sayıda e-dergi yayımlanıyor artık. Öyle sanıyorum ki Şiir Sarnıcı (e-dergi) sınıfında ilklerden biri olarak edebiyat tarihinde yerini alacaktır.

Yapmak istediğim ve yapılmasının olası olmadığını açıklayabilmek için derginin çıkış bildirisini bu sayfadan bir kez daha aktarıyorum. Bundan sonra yayını neden dondurma kararı aldım daha kolay açıklayabilirim sanırım;

                                                                     Kasım 2019, Narlıdere

Bu hedeflerden sonra salt şiir taşıyıcılığı yapan, sanat ve şiir bağlamında felsefi tartışmaların, bilimsel yazı, deneme ve yorumların olmadığı bir derginin edebiyat dünyasına katkısı ne olabilir ki? İstedim ki söyleyecek sözü olan herkes, ünlüsü-ünsüzü, dergimizde kendi isteğiyle yer alsın biz de bu ortama sunulan bir platform görevi yapalım. Edebiyat dünyasında bu işler böyle yürümüyormuş, geç de olsa anladım.

‘Herkes bulunduğu yeri hak ettiği kadar haklıdır’ gerçeğinden yola çıkarak küçük bir saptamayla metni sonlandırayım:

Edebiyat Dünyası, daha genel söylersek sanat dünyası öyle sanıldığı gibi sütliman bir dünya değil; kurt ve kuzuların bir arada yaşadığı bir dünyadır. Belkemiğini de öğrenilmiş alışılmışlık oluşturuyor. Alkışı bir görüngü kabul ediyor. İşin içine bir de parasal kaygı girdi mi, fersah fersah kaçılacak bir ortam oluşuyor. Ben “Ekonomik ve Ben” kaygısından sıyrılarak bir şeyler yapmaya çalıştım, öğrenilmiş alışılmışlığı kırabilirim, alkıştan ziyade bilgiyi önceleyebilirim, diye düşündüm. Tabii ki gerçek daha başkaymış. Öylesine kaynaşık bir ortam ki sorunların tutkal gibi birbirini sıkı sıkıya tuttuğu, sarmal oluşturduğu bir yazın dünyası; çözmek için de bir çabanın olmadığını görmek ayrı bir sorun. Geçmişte üretilen yapıtları tarihsel sınıflandırma dışında eleştiri ve kuramsal alanda ezbercilikten öteye geçemeyen bir edebiyat bilimi; fakültelerden bireysel eğitim alanlarına kadar…

Herkes her şeyi biliyor yazın dünyasında. Sanat bilimi su gibi akıyor damarlarda. Oysa derginin kapağında da yazdığım gibi “Aygır gibi kişneyen yalanlar önünde kısrak gibi gevşeyen aydınlar” var bu ortamda. Yüzyıllar önce ortaya atılmış kurguların sıkı âşıkları örneğin. Asıl ilginç olanıysa çoğunluğun onayını alıyor olmaları, milyonları aşan destekçileriyle şımartılan bilmiş gündelik konuklar. Ulaşılması gereken yer burası mı? Bence hayır. Edebiyat tarihini biliyor olmalısınız. Kimler ve neler kalmış hoş bir ses olarak?

Bilimsel temele oturmayan, felsefi derinliği olmayan, çağdaş düzeyi tutturamayan bir ortamı daha fazla zorlamak beni yoruyor artık. Söyleyecek çok sözüm olmasına karşın söylemenin yararı olmadığını anlamış bulunuyorum.

Küçük bir önerim olacak sözlerimi bitirirken;

Sanata gönül veren sanat yolcuları ve fakültelerde görev yapan akademisyen dostlar,

Madem edebiyat bilimini üç ana dala ayırdınız. Hiç olmazsa kuram ve eleştiri dalını ayakları yere basar bir düzeye çekiniz. Çünkü kuramsal bilgi ve eleştiri, sanat eğitiminin kendisidir ve temelidir. Gördüğüm kadarıyla bu iki alan hırpalanmaya ve silkelenmeye muhtaç.

Bilgi, hiper-aktif bir karaktere sahiptir; yerinde duramaz. Edebiyat dünyasındaki perspektifi görebilecek altyapı ve uzagörüme sahip olduğumu ve bunu sürekli güncellediğimi söyleyebilirim. Elbette sahip olduğum bilgiyi hiçbir karşılık beklemeden paylaşmayı sürdüreceğim.

Dergimize katkıları ve karşılıksız emeklerinden dolayı Yayın Kurulumuz; Hidayet Karakuş, Dizdar Karaduman, Seval Arslan, Selami Karabulut, Nilüfer Açılan Yıldız, Özge Sönmez, Elif Burcu Özkan’a; Dergi Temsilcilerimiz; Dizdar Karaduman, Vildan Çalışkan, Filiz Kalkışım Çolak, Seval Arslan, Nermin Akkan, Seçkin Zengin, Elif Burcu Özkan, Hasan Çapik, Nimet Taner, Ömriye Karataş, Nilüfer Açılan Yıldız, Uğur Olgar, Ahmet Yılmaz Tuncer, Zaur Ustac, Cengiz Köse, Cihangir Nomozov’a; yapıtlarıyla dergimizi zenginleştiren yazar-şairlerimize; canı gönülden teşekkür ederim. Eğer dergiyi kaldığı yerden sürdürmeye karar verirsem aynı ekiple yola devam etmek isterim. Saygılarımla

Mutlu ve esenlikli günlerde okumak, okunmak dileğiyle… Hoşça kalın sevgili okurlar.